Δευτέρα, 23 Απριλίου 2012

Τα τρία είδη του ρητορικού λόγου - Αριστοτέλης



Ο Αριστοτέλης, στα τρία βιβλία του έργου του "ΤΕΧΝΗ, ΡΗΤΟΡΙΚΗ" περιγράφει τη ρητορική τέχνη, τα είδη και τα μέσα της. Ο φιλόσοφος όρισε τη ρητορική ως τέχνη της πειθούς, ταξινόμησε τους τρόπους πειθούς (επίκληση στη λογική, στο συναίσθημα και στο ήθος του ομιλητή) και πρόσθεσε ότι ο ρήτορας μεταχειρίζεται τους ρητορικούς συλλογισμούς, τα ἐνθυμήματα , και τα παραδείγματα . Καθώς, όμως, τα περισσότερα ἐνθυμήματα στηρίζονται σε ειδικούς τόπους , δηλαδή σε προκείμενες προτάσεις που προσιδιάζουν σε έναν συγκεκριμένο επιστημονικό πεδίο, ο φιλόσοφος θεώρησε στο σημείο αυτό αναγκαίο να καθορίσει τα είδη της ρητορικής, ώστε να είναι σε θέση ο ρήτορας να χρησιμοποιεί τους κατάλληλους κάθε φορά τόπους .

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ, ΤΕΧΝΗ ΡΗΤΟΡΙΚΗ (1358a36–1359a29)
Τρία είδη ρητορικής υπάρχουν· γιατί τόσων ειδών είναι και οι ακροατές των λόγων. Τρία είναι τα συστατικά στοιχεία ενός λόγου: ο ομιλητής, [1358b] το θέμα για το οποίο μιλάει και, τέλος, αυτός στον οποίο απευθύνεται· αυτός, δηλαδή ο ακροατής, είναι και ο τελικός στόχος του λόγου. Ο ακροατής δεν μπορεί παρά να είναι ή ένας απλός θεατής ή κριτής, κριτής μάλιστα είτε πραγμάτων που έχουν γίνει είτε πραγμάτων που πρόκειται να γίνουν. Για πράγματα που πρόκειται να γίνουν κρίνει π.χ. το μέλος της εκκλησιας του Δημου  γι' αυτά που έχουν ήδη γίνει κρίνει π.χ. ο δικαστής· ο απλός θεατής κρίνει τη δεινότητα του ρήτορα. Υποχρεωτικά, επομένως, τα είδη των ρητορικών λόγων είναι τρία: ο συμβουλευτικός, ο δικανικός και ο επιδεικτικός.

Η συμβουλή είναι ή προτροπή ή αποτροπή· το ένα από αυτά τα δύο δεν κάνουν, πράγματι, (10) πάντοτε και αυτοί που συμβουλεύουν σε ιδιωτικό επίπεδο και αυτοί που μιλούν δημόσια στον λαό; Στη δίκη έχουμε ή κατηγορία ή απολογία· πραγματικά, οι διάδικοι παίζουν υποχρεωτικά ή τον έναν ή τον άλλον από τους δύο αυτούς ρόλους. Στον επιδεικτικό, τέλος, λόγο έχουμε ή έπαινο ή ψόγο.

Ο καθένας τους έχει και τον δικό του χρόνο: ο συμβουλευτικός ρήτορας τον μέλλοντα (15) (γιατί, είτε προτρέπει είτε αποτρέπει, δίνει συμβουλές για πράγματα που πρόκειται να συμβούν), ο δικανικός ρήτορας τον παρελθοντικό χρόνο (γιατί, είτε κατηγορεί είτε απολογείται, ο λόγος του είναι για πράγματα που έχουν ήδη γίνει), ο επιδεικτικός ρήτορας κατά κύριο λόγο τον ενεστώτα (γιατί ο έπαινος ή ο ψόγος όλων τους αναφέρεται σε σύγχρονα γεγονότα), δεν είναι όμως λίγοι και αυτοί που χρησιμοποιούν επίσης τον παρελθοντικό χρόνο (20) ―όταν υπενθυμίζουν πράγματα που έγιναν― ή τον μέλλοντα ― όταν προδιαγράφουν πράγματα που πρόκειται να γίνουν.

Το καθένα από τα είδη αυτά έχει και έναν ιδιαίτερο τελικό στόχο, και καθώς τα είδη είναι τρία, τρεις είναι και οι τελικοί στόχοι. Στόχος του συμβουλευτικού ρήτορα είναι το ωφέλιμο και το βλαβερό (γιατί όποιος προτρέπει, συστήνει αυτό που συστήνει με την ιδέα ότι είναι καλύτερο, και όταν αποτρέπει, αποτρέπει από κάτι που κατά τη γνώμη του είναι χειρότερο)· τους άλλους στόχους τους χρησιμοποιεί συμπληρωματικά: (25) το δίκαιο ή το άδικο, το όμορφο ή το άσχημο. Των δικανικών ρητόρων ο στόχος είναι το δίκαιο και το άδικο, και αυτοί όμως δίπλα σ' αυτόν χρησιμοποιούν συμπληρωματικά και τους άλλους στόχους. Αυτοί, τέλος, που επαινούν ή ψέγουν έχουν για στόχο τους το όμορφο και το άσχημο, και αυτοί όμως συσχετίζουν αυτόν τον στόχο και με τους άλλους στόχους.

Η απόδειξη ότι ο στόχος του καθενός είναι αυτός που είπαμε είναι (30) ότι μερικές φορές ούτε που νοιάζεται ο ρήτορας να συζητήσει τα άλλα αυτά σημεία. Επί παραδείγματι ο δικανικός ρήτορας μπορεί να μην αμφισβητήσει καθόλου ότι η πράξη έγινε ή ότι προκάλεσε ζημία, δεν πρόκειται όμως ποτέ να παραδεχτεί ενοχή για άδικη πράξη· αν το έκανε, δεν θα χρειαζόταν καν να γίνει δίκη. Το ίδιο και οι συμβουλευτικοί ρήτορες: για όλα τα άλλα μπορεί συχνά και να αδιαφορούν, ότι όμως δεν συμβουλεύουν χρήσιμα πράγματα (35) ή ότι αποτρέπουν από χρήσιμα πράγματα, αυτό δεν θα το δέχονταν ποτέ· συχνά δεν νοιάζονται καθόλου να αποδείξουν ότι είναι άδικο να υποδουλώνεις γειτονικούς λαούς και αυτούς που δεν σου έχουν κάνει κανένα κακό. Παρόμοια και αυτοί που επαινούν ή ψέγουν δεν εξετάζουν καθόλου αν η πράξη του τάδε ήταν ωφέλιμη γι' αυτόν ή βλαβερή· [1359a] ίσα ίσα πολλές φορές θεωρούν άξιο επαίνου το ότι, αδιαφορώντας για το προσωπικό του συμφέρον, έκανε κάτι που ήταν όμορφο· επαινούν π.χ. τον Αχιλλέα που πρόστρεξε στον φίλο του τον Πάτροκλο, μολονότι ήξερε ότι ήταν μοιραίο τότε γι' αυτόν να πεθάνει, ενώ μπορούσε να μείνει ζωντανός: (5) για τον Αχιλλέα ο θάνατος αυτού του είδους ήταν πιο ωραίος· το συμφέρον του, βέβαια, ήταν να μείνει στη ζωή.

Από αυτά που είπαμε έγινε φανερό ότι ο ρήτορας είναι ανάγκη να έχει, πρώτα πρώτα, έτοιμες τις προκείμενες προτάσεις του πάνω στα τρία αυτά σημεία. Τα τεκμήρια, τα πιθανά και οι ενδείξεις είναι οι προκείμενες προτάσεις του ρήτορα. Γενικά ο συλλογισμός βασίζεται σε προκείμενες προτάσεις, και το ενθύμημα (10) είναι ένας συλλογισμός που τον αποτελούν προκείμενες σαν αυτές που είπαμε.

Με δεδομένο τώρα ότι δεν μπορεί ούτε να έχουν γίνει στο παρελθόν ούτε να γίνουν στο μέλλον τα αδύνατα πράγματα αλλά μόνο τα δυνατά· με δεδομένο επίσης ότι αυτά που δεν έγιναν ή δεν πρόκειται να γίνουν δεν είναι δυνατό τα πρώτα να έχουν γίνει στο παρελθόν και τα δεύτερα να γίνουν στο μέλλον, υποχρεωτικά και ο συμβουλευτικός και ο δικανικός (15) και ο επιδεικτικός ρήτορας πρέπει να έχουν έτοιμες προκείμενες προτάσεις σχετικές με το δυνατό και το αδύνατο: το πράγμα μπορεί να έγινε ή δεν μπορεί να έγινε; μπορεί να γίνει ή δεν μπορεί να γίνει; Επίσης: Δεδομένου ότι όλοι οι ρήτορες, είτε επαινούν είτε ψέγουν, είτε προτρέπουν είτε αποτρέπουν, είτε κατηγορούν είτε απολογούνται, όχι μόνο προσπαθούν να αποδείξουν αυτά που είπαμε, (20) αλλά και ότι το καλό ή το κακό, το όμορφο ή το άσχημο, το δίκαιο ή το άδικο είναι μεγάλο ή μικρό ―είτε αντιμετωπίζοντας τα πράγματα καθεαυτά είτε συγκρίνοντάς τα μεταξύ τους―, είναι φανερό ότι θα πρέπει να έχουν προκείμενες προτάσεις και για το μέγεθος ή τη μικρότητα, για το μεγαλύτερο ή το μικρότερο ― φυσικά, και από τη γενική άποψη αλλά και για την κάθε επιμέρους περίπτωση· (25) π.χ. ποιο καλό, ποια άδικη ή ποια δίκαιη πράξη είναι μεγαλύτερη ή μικρότερη ― το ίδιο και για τις υπόλοιπες περιπτώσεις.


Μτφρ. Δ. Λυπουρλής. 2002. Αριστοτέλης. Ρητορική Βιβλίο Πρώτο.
Εισαγωγή, μετάφραση, σχόλια. Θεσσαλονίκη: Ζήτρος.

Πέμπτη, 19 Απριλίου 2012

Κριστίνα Φερνάντες ντε Κίρχνερ "Είμαι αρχηγός κράτους, όχι κακοποιός"

       http://eleftheriskepsii.blogspot.com


Κρίση, πτώχευση, επιστροφή στη δραχμή, καταστροφή, δε θα έχουμε πετρέλαιο, κλείσιμο νοσοκομείων, λέξεις και φράσειςμε τις οποίες μας βομβαρδίζουν – τρομοκρατούν πλήθος των ΜΜΕ και οι οπαδοί του μνημονίου τα τελευταία δύο χρόνια, και στην κορυφή όλων αυτών: ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ!
Η Αργεντινή όμως τους διαψεύδει, μόλις χθες ανακοίνωσε ότι εθνικοποιεί την ιδιωτικοποιημένη εταιρεία που εκμεταλλεύεται τα πετρέλαια της χώρας. Η Πρόεδρος της Αργεντινής Κριστίνα Κίρτσνερ ανακοίνωσε χθες ότι θα ζητήσει από το Κογκρέσο να απαλλοτριώσει το 51% της μεγαλύτερης πετρελαϊκής εταιρείας της χώρας, της YPF, η οποία ελέγχεται από την ισπανική Repsol. Στις μετοχές της εταιρίας που θα απαλλοτριωθούν, το 51% θα ανήκει στο εξής στο... κράτος της Αργεντινής και το 49% θα κατανέμεται στις επαρχίες παραγωγής.
Ο στόχος της εθνικοποίησης αυτής είναι

Τετάρτη, 18 Απριλίου 2012

Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ για τα σχέδια εθνικοποίησης και κοινωνικού ελέγχου του ενεργειακού πλούτου της Αργεντινής

http://syriza.gr
Η πρόσφατη απόφαση της κυβέρνησης της Αργεντινής να επισπεύσει νομοθετικές πρωτοβουλίες που προβλέπουν την εθνικοποίηση της μεγαλύτερης πετρελαϊκής εταιρίας της χώρας Y.P.F- REPSOL εμπεριέχουν ένα ελπιδοφόρο μήνυμα ισχυρού πολιτικού ρεαλισμού και προοδευτικής εξέλιξης για όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα για την Ελλάδα. 
Η Ριζοσπαστική Αριστερά της χώρας μας βρίσκεται αλληλέγγυα στις πολιτικές πρωτοβουλίες των προοδευτικών, δημοκρατικών και αριστερών δυνάμεων της Αργεντινής, που αποδεικνύουν ότι τα δόγματα που είναι προσκολλημένα στις επιταγές των τραπεζιτών και του πολυεθνικού κεφαλαίου μπορούν να ηττηθούν στο πεδίο της σύγκρουσης των ιδεών και των πολιτικών. 
Εμπειρίες και διδάγματα που θέτουν την ανάγκη τα ενεργειακά αποθέματα των χωρών να αποτελούν τη δεξαμενή για κοινωνικές πολιτικές προς όφελος των λαών είναι στον πυρήνα των προτάσεων του ΣΥΡΙΖΑ για την οικονομική ανασυγκρότηση της χώρας μας. To Γραφείο Τύπου


Αναδημοσιεύω ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του Ριζοσπάστη από το οποίο καταλαβαίνουμε τι έχει προηγηθεί στη Αργεντινή για την εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών της πηγών 

Τρίτη, 17 Απριλίου 2012

Η Αργεντινή εθνικοποίησε την εταιρία πετρελαίων!


Αναδημοσιευση απο:
http://ostria gr.blogspot.com



Η Αργεντινή (που εμείς λέμε "να μην γίνουμε Αργεντινή", τρομάρα μας) εθνικοποίησε τον πετρελαϊκό κολοσσό YPF-Repsol, ισπανικών συμφερόντων, η διοίκηση του οποίου κατηγορείται από το Μπουένος Αϊρες ότι τα κέρδη που βγάζει στην Αργεντινή δεν τα επενδύει εκ νέου! Δηλαδή όπως κάνουν όλες οι ξένες εταιρείες που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα! Για απατεώνες τύπου Siemens ή ThyssenKrupp Marine Systems, ΜΑΝ κλπ δεν συζητάμε, φυσικά, είναι αυτονόητο.
Ήδη, αρκετές επαρχίες της χώρας όπως το Τσουμπούτ, το Νεουκέν και η Σάντα Κρους, αποφάσισαν να διακόψουν τα συμβόλαια εκμετάλλευσης που είχε η ισπανική εταιρεία, επικαλούμενες την έλλειψη επενδύσεων.....

Κυριακή, 15 Απριλίου 2012

Κωστής Παλαμάς, "Ο γκρεμιστής".






Ακούστε. Εγώ είμαι ο γκρεμιστής, γιατί είμ’ εγώ κι ο κτίστης,
ο διαλεχτός της άρνησης κι ο ακριβογιός της πίστης.
Και θέλει και το γκρέμισμα νου και καρδιά και χέρι.
Στου μίσους τα μεσάνυχτα τρέμει ενός πόθου αστέρι.
Κι αν είμαι της νυχτιάς βλαστός, του χαλασμού πατέρας,
πάντα κοιτάζω προς το φως το απόμακρο της μέρας.
εγώ ο σεισμός ο αλύπητος, εγώ κι ο ανοιχτομάτης·
του μακρεμένου αγναντευτής, κι ο κλέφτης κι ο απελάτης
και με το καριοφίλι μου και με τ’ απελατίκι
την πολιτεία την κάνω ερμιά, γη χέρσα το χωράφι.
Κάλλιο φυτρώστε, αγκριαγκαθιές, και κάλλιο ουρλιάστε, λύκοι,
κάλλιο φουσκώστε, ποταμοί και κάλλιο ανοίχτε τάφοι,
και, δυναμίτη, βρόντηξε και σιγοστάλαξε αίμα,
παρά σε πύργους άρχοντας και σε ναούς το Ψέμα.
Των πρωτογέννητων καιρών η πλάση με τ’ αγρίμια
ξανάρχεται. Καλώς να ρθή. Γκρεμίζω τη ασκήμια.
Είμ’ ένα ανήμπορο παιδί που σκλαβωμένο το ‘χει
το δείλιασμα κι όλο ρωτά και μήτε ναι μήτε όχι
δεν του αποκρίνεται κανείς, και πάει κι όλο προσμένει
το λόγο που δεν έρχεται, και μια ντροπή το δένει
Μα τ ο τσεκούρι μοναχά στο χέρι σαν κρατήσω,
και το τσεκούρι μου ψυχή μ’ ένα θυμό περίσσο.
Τάχα ποιός μάγος, ποιό στοιχειό του δούλεψε τ’ ατσάλι
και νιώθω φλόγα την καρδιά και βράχο το κεφάλι,
και θέλω να τραβήξω εμπρός και πλατωσιές ν’ ανοίξω,
και μ’ ένα Ναι να τιναχτώ, μ’ ένα Όχι να βροντήξω;
Καβάλα στο νοητάκι μου, δεν τρέμω σας όποιοι είστε
γκρικάω, βγαίνει από μέσα του μια προσταγή: Γκρεμίστε!

Παρασκευή, 13 Απριλίου 2012

Μεγάλη Παρασκευή του 1944...

 Αναδημοσιευση απο το: http://agriniomemories.blogspot.com
Φυλακές Αγίας Τριάδος
Η εκτέλεση των 120
"Πέρασε ένας χρόνος από τη δραματική εκείνη Μεγάλη Παρασκευή, θυσία στο βωμό της λευτεριάς της Πατρίδας. Ό,τι ιερότερο και καλλίτερο έχει ο ελληνικός λαός.
Το Αγρίνιο πρόσφερε στην ιστορία της αγωνιζόμενης Ελλάδας το ολοκαύτωμα των 120 δολοφονημένων παιδιών του. Ποιος θα μπορέσει ποτέ να περιγράψει σ" όλη της την έκταση, τη φρίκη της ημέρας;
Σας μεταφέρουμε εδώ απλές αφηγήσεις για τα γεγονότα της Μεγ. Παρασκευής όπως τα διηγήθηκαν φυλακισμένοι, αυτόπτες μάρτυρες και τσολιάδες ακόμη.

Τετάρτη, 11 Απριλίου 2012

Δέκα τεχνικές για την χειραγώγηση της κοινής γνώμη


Προσέξτε την 10η τεχνική

1. Η τεχνική της διασκέδασης
Πρωταρχικό στοιχείο του κοινωνικού ελέγχου, η τεχνική της διασκέδασης συνίσταται στη στροφή της προσοχής του κοινού από τα σημαντικά προβλήματα και από τις μεταλλαγές που αποφασίστηκαν από τις πολιτικές και οικονομικές ελίτ, δι’ενός αδιάκοπου καταιγισμού διασκεδαστικών και ασήμαντων λεπτομερειών. 

Η τεχνική της διασκέδασης είναι επίσης απαραίτητη για να αποτραπεί το κοινό από το να ενδιαφερθεί για ουσιαστικές πληροφορίες στους τομείς της επιστήμης, της οικονομία, της ψυχολογίας, της νευροβιολογίας και της κυβερνητικής. «Κρατήστε αποπροσανατολισμένη την προσοχή του κοινού, μακριά από τα αληθινά κοινωνικά προβλήματα, αιχμαλωτισμένη σε θέματα χωρίς καμιά πραγματική σημασία. Κρατήστε το κοινό απασχολημένο, απασχολημένο, απασχολημένο, χωρίς χρόνο για να σκέφτεται· να επιστρέφει κανονικά στη φάρμα με τα άλλα ζώα». Απόσπασμα από το «Όπλα με σιγαστήρα για ήσυχους πολέμους».

Κυριακή, 8 Απριλίου 2012

Μ. Γλέζος: «Η Ιστορία χτυπά την πόρτα μας»

Μ. Γλέζος: «Η Ιστορία χτυπά την πόρτα μας» 
 http://www.newsbomb.gr/

Να μην προσπεράσει η Αριστερά την ευκαιρία που παρουσιάζεται από το ενδεχόμενο να μην συγκεντρώσουν ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία ούτε 51% ούτε 151 βουλευτές, τόνισε ο Μανώλης Γλέζος.

Ο πρόεδρος της Επιτροπής Συντονισμού της Πολιτικής Συνεργασίας του ΣΥΡΙΖΑ - Ενωτικό Κοινωνικό Μέτωπο, σε συνέντευξή του στην «Αυγή της Κυριακής» έκανε λόγο για «ευκαιρία από τις λίγες», που προσφέρεται για «να πάρουν την πλειοψηφία του κοινοβουλίου οι δυνάμεις της Αριστεράς».
Για να απαλλαγεί ο ελληνικός λαός από τον δικομματισμό θα πρέπει να μετουσιωθεί η απελπισία, η οργή, η αγανάκτησή του σε πολιτική πράξη: «Αρκεί να το θελήσουμε και να επιβραβευτεί από τον λαό η ενωτική πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ- Ενωτικό Κοινωνικό Μέτωπο», τονίζει το ιστορικό στέλεχος της Αριστεράς.
Ο Μανώλης Γλέζος, αναφερόμενος στην πρωτοβουλία για τη συγκρότηση λαϊκού - πανεθνικού μετώπου που πήρε από κοινού με το Μίκη Θεοδωράκη, λέει ότι θα συνεχίσει η προσπάθεια και μετεκλογικά: «Η ΕΛΑΔΑ αποτελεί την αντίσταση απέναντι στην προσπάθεια υποδούλωσης του λαού και την αλληλεγγύη η οποία πρέπει να αναπτυχθεί για να διασωθούν τα θύματα από τη λαίλαπα που έχει ξεσπάσει εναντίον της πατρίδας μας. Συνεπώς θα υπάρχει όσο θα υπάρχουν οι λόγοι που τη δημιούργησαν».
Τέλος, χρησιμοποιώντας δραματικούς τόνους επαναφέρει το κάλεσμα κοινής δράσης των αριστερών δυνάμεων, λέγοντας: «Δεν έχουμε το δικαίωμα της άρνησης. Δεν είναι δυνατόν να κωφεύουμε όταν η Ιστορία χτυπά την πόρτα μας. Κι αν δεν είμαστε παρόντες στο προσκλητήριο των καιρών, η ζωή η ίδια, το πολιτικό γίγνεσθαι, θα μας καταχωρίσει στους απόντες».

Τρίτη, 3 Απριλίου 2012

Κορνήλιος Καστοριάδης - Είμαστε υπεύθυνοι για την ιστορία μας



 Πηγή: http://texnografia.blogspot.com 


Πολιτικός στοχαστής, οικονομολόγος και φιλόσοφος από τους μεγαλύτερους του 20ού αιώνα. Είχε πολιτογραφηθεί Γάλλος και ήταν εγκατεστημένος στο Παρίσι. Αντλώντας από ένα ευρύ φάσμα πηγών (αρχαία ελληνική παράδοση, επιστημολογία, κοινωνιολογία, γλωσσολογία, ψυχανάλυση) κινήθηκε με κεντρικό άξονα της σκέψης του το αίτημα της αυτονομίας. Έργα του Η γραφειοκρατική κοινωνία (1973), Η φαντασιακή θέσμιση της κοινωνίας (1975), Τα σταυροδρόμια του λαβυρίνθου (1978), κ.ά.

Παρακάτω παρατίθεται απόσπασμα από το δεύτερο μέρος της πολύ ενδιαφέρουσας συνέντευξης που έδωσε στο Παρίσι στην Τέτα Παπαδοπούλου και δημοσιεύθηκε στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία», στις 27 Μαρτίου 1994, με τίτλο «Είμαστε υπεύθυνοι για την ιστορία μας», και αξίζει να δοθεί σημασία στην οπτική του.
Είμαστε υπεύθυνοι για την ιστορία μας